မင်္ဂလာပါ！（မင်္ဂလာနှင့်ချမ်းသာပါစေ！）
ရန်ကုန်မြို့မှ တန်မိုးဖြစ်ပါတယ်！ ဂျပန်ကို ရောက်ပြီးနောက် “ရထား” ဟာ အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။ မြန်မာရဲ့ ရထားတွေကတော့ ဖြေးဖြေးလေး၊ တုတ်တုတ်ကြွပ်ကြွပ် သွားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဂျပန်ရဲ့ ရထားတွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန်၊ တိတ်ဆိတ်ပြီး၊ အပြင်အဆင်ကလည်း ပေါ်လွင်လှပပါတယ်！ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး “ရထားဓာတ်ပုံရိုက်” စမ်းသပ်မှုကို စတင်လိုက်ပါတယ်！
ရထားဓာတ်ပုံရိုက်ဆိုတာ ဘာလဲ？
အရင်ဆုံး “ရထားဓာတ်ပုံရိုက်” ဆိုတာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်လိုက်တယ်။ “ရထားဓာတ်ပုံရိုက်သူတွေ” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်နဲ့ ရှင်းပြထားတယ်။ အိုကေ！ ဒါဆို ကင်မရာကို ပြင်ဆင်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်… ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် မြန်မာပုံစံ “ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေမယ်” စိတ်ဓာတ်နဲ့ ရှင်းမယ်။ အရင်ဆုံး နာမည်ကြီးနေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး စတင်ထွက်ခွာလိုက်တယ်！
ဓာတ်ပုံရိုက်နေရာ ရှာဖွေစွန့်စားမှု
“နာမည်ကြီးဓာတ်ပုံရိုက်နေရာ” ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲလို့ တွေးမိတယ်။ အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်တော့ ရထားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်နေရာများစွာကို တွေ့ရတယ်။ အထူးသဖြင့် “ဖူဂျီတောင်နဲ့ ရထားပေါင်းစပ်ဓာတ်ပုံ” ရိုက်နိုင်တဲ့နေရာဟာ အရမ်းလူကြိုက်များတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ “ဂျပန်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ အကောင်းဆုံးဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ချင်တယ်!” ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အဲဒီနေရာကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
သွားရာလမ်းကြောင်းအတွင်း ရထားပြောင်းစီးတာလေးက နည်းနည်းအခက်အခဲဖြစ်ပြီး station အမည်တွေကို မျိုးမျိုး ပြန်စစ်ရလိုက်တယ်။ တစ်နေရာမှာ ဝန်ထမ်းကို “ဤရထားက တကယ်မှန်ပါသလား?” လို့ မေးကြည့်တော့ သူက အလွန်ရိုးသားစွာ အကူအညီပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဂျပန်လူတွေက အရမ်းပျူငှာတယ်ဆိုတာကို ထပ်မံလက်ခံလိုက်ရတယ်။
ဓာတ်ပုံရိုက်နေရာမှာ ရင်ခုန်မှု
ပန်းတိုင်ကို ရောက်သွားချိန်မှာတော့ အများကြီးသော ရထားဓာတ်ပုံရိုက်သူတွေဟာ ကင်မရာတွေနဲ့ အဆင်သင့်နေပြီး သင့်တော်စွာရပ်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အလွန်ကြီးမားတဲ့ မှန်ဘီလူးတွေနဲ့ တောင်တက်မီးကွက်တွေကို သုံးထားတာက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဓာတ်ပုံဆရာတွေလိုပဲ။ ကျွန်မက နည်းနည်းထိတ်လန့်မှုနဲ့ “အရောက်လာပြီဆိုတော့ လက်လွှတ်မလုပ်တော့ဘူး!” ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ သတ္တိပြပြီး အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ရထားဓာတ်ပုံရိုက်အဖိုးတစ်ဦးက ကျွန်မလို ကင်မရာသစ်လွင်သူအတွက် “ဒီနေရာကနေ ရိုက်မယ်ဆိုရင် ဖူဂျီတောင်ကို နောက်ခံအဖြစ် ထည့်နိုင်တယ်” လို့ ပြောပြပေးတယ်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” လို့ ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး စမတ်ဖုန်းကို စီစဉ်ပြီး ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
ရှင်ကန်စန်းနဲ့ အချစ်မိသွားခြင်း
နည်းနည်းစောင့်နေတုန်းမှာ တစ်ဝှမ်းကနေ “ကီးန်း” ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်တယ်။ “ရောက်လာပြီ!” လို့ တစ်စုံတစ်ဦးက တိုတိုချုံချုံ ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လေထုအားလုံး တိတိကျကျတင်းမာမှုနဲ့ ပြည့်သွားတယ်။
ထို့နောက်ပေါ်လာတာကတော့ တောက်ပလင်းလင်း的新幹線 (ရှင်ကန်စန်း) ဖြစ်တယ်! မြန်! လှပ! အလွန်မြန်လွန်းလို့ ကျွန်မတစ်ယောက် လုံးဝ ကြည်ညိုနေလို့ ရုပ်သွားခဲ့တယ်။ စမတ်ဖုန်းရဲ့ အဆက်မပြတ် ရိုက်ချက်ကို ဖွင့်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်တယ်။ ရှင်ကန်စန်းက အလွန်မြန်စွာ ပြေးသွားသော်လည်း ထိုမိနစ်အနည်းငယ်မှာပဲ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်လိုက်တော့… မယုံနိုင်လောက်အောင်！ဖူဂျီတောင်နဲ့ ရှင်ကန်စန်းကို အပြည့်အစုံ အတိအကျ ရိုက်ထားနိုင်ခဲ့တယ်！ထို့ပြင် ပုံရဲ့ ဖိုက်နဲ့ အလှတရားကလည်း အလွန်တိကျပြီး ဘယ်တော့မှလှုပ်မနေဘူး။ မျက်နှာပန်းလုံးလုံးနဲ့ အောင်မြင်မှုခံစားတယ်။
“စမတ်ဖုန်းနဲ့တောင် ဓာတ်ပုံကို ဒီလောက်ကောင်းကောင်းရိုက်နိုင်တယ်နော်!” လို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အံ့အားသင့်ရင်း၊ အရမ်းပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရတယ်။ ရှင်ကန်စန်းကို အချစ်မိသွားတဲ့ အချိန်ပါပဲ။ အဲဒီအလှတရား၊ မြန်နှုန်း၊ နောက်ခံဖူဂျီတောင်နဲ့ ပေါင်းစပ်မှုဟာ “ပြေးလှုပ်နေတဲ့ အနုပညာ” လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ဒီလောက်အထိ အံ့ဩမိမယ်လို့ မျှော်လင့်မထားဘူး။
ယခင်မှာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ရထားတွေက တုတ်တုတ်ကြွပ်ကြွပ် ဖြေးဖြေးလေး ပြေးလှုပ်တာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘူတာရုံမှာ ရထားစောင့်နေတုန်းမှာ တစ်နေရာကနေ တောင်းဆုတောင်းသံလေးများ လာပြီး “စောင့်ခဲ့ရပါပေ” ဆိုတဲ့ သံမြည်စတင်ပြီး အလွန်ဖြေးဖြေးလေး ရထားက ပြောင်းလဲလာတယ်။ လျှပ်တစ်ခုစလုံး အရှိန်မရှိဘဲ၊ ပြည်တွင်းရူခင်းကိုကြည့်ရင်း အချိန်ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရတယ်။
ဒါပေမယ့်၊ ဒီရှင်ကန်စန်းက အဲဒီအရာတွေကို အားလုံးအနှံ့ ပိုကွဲပြားနေတယ်！အဲဒီမြန်နှုန်း၊ အသံနဲ့ လှပတဲ့ဒီဇိုင်းစီစဉ်မှုက မြန်မာရထားတွေမှာ ခံစားဖို့မရနိုင်တဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို ဖန်တီးတယ်။ ရှင်ကန်စန်းဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာပြင်မှာ “အနာဂတ်ရဲ့ယာဉ်” တစ်စင်းဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒေါက်တာယဲလိုနဲ့ အတွေ့အကြုံ
အခြားရထားဓာတ်ပုံရှာဖွေသူများနဲ့ စကားပြောရင်း “ဒီနေ့ ဒေါက်တာယဲလို ရောက်လာမယ်လို့ သတင်းများတယ်” ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်တယ်။ ဒေါက်တာယဲလိုက ဆိုရင် မြင်ရတာနဲ့ ကံကောင်းမူရတယ်လို့ ဆိုကြတဲ့ အဝါရောင်新幹線 (ရှင်ကန်စန်း) တစ်စင်းဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့လို ရှားပါးတဲ့ ရထားကို ရိုက်ပုံဖမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးဟာ ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ရှိမယ်လို့ တွေးလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက တစ်ခါတစ်ရံ မြန်သွားတယ်။ “ဒီအခိုက်အတန့်ကို လုံးဝ လက်လွှတ်မလုပ်ဘူး!” လို့ စိတ်ထဲတွင် ချိန်ခွင့်မရှိအောင် ရှုထောင့်အပြည့်ဖြစ်လာတယ်။
တစ်စုံတစ်ရာကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ခံစားချက်နဲ့ စောင့်နေတဲ့အချိန်မှာ နောက်ဆုံး အချိန်ရောက်လာပါတယ်။ ဝေးဝေးကနေ ရထားလမ်းတွင် အထူးသဖြင့် သွေးဆောင်မှုရှိတဲ့ အဝါရောင် ရထားကို မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ… အိပ်မက်ထဲက လေးဖြစ်သလို ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီထူးခြားတဲ့ အရောင်နဲ့ အားထက်တဲ့ ပုံစံဟာ “ဒီဟာက ဒေါက်တာယဲလိုပဲ!” လို့ စိတ်ထဲမှာ အော်လိုက်မိတယ်။
“ဝါး!” လို့ အသံမထွက်ဖို့ အကြိုးစားရင်း၊ ကင်မရာကို ပြင်ဆင်ပြီး ရိုက်လိုက်တယ်။ အလွန်လှပတဲ့ အဝါရောင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ကျွန်မရဲ့ လက်တစ်ဖက်တစ်ဖက် တုန်နေပါရဲ့။ ရထားရဲ့ မြန်နှုန်းကြောင့် မကြာခဏ အဲ့ဒီပုံစံဟာ မြင်မရတော့ဘူးဆိုတာ သိခဲ့ပေမယ့်၊ “ဒီတစ်ခါကို လုံးဝ လက်လွှတ်မလုပ်ဘူး!” ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားချက်က ကျွန်မကို ပိုမိုစွမ်းဆောင်စေတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ရိုက်လိုက်ပြီးတဲ့အခါ၊ ကင်မရာရဲ့ မျက်မှောက်ထဲကို ကြည့်လိုက်တော့… ကောင်းစွာ ထိုးသွင်းထားတဲ့ ဒေါက်တာယဲလိုရဲ့ ပုံရဲ့ အလှတရားကို မြင်လိုက်တယ်！အဲ့ဒီဓာတ်ပုံက “ပျော်ရွှင်မှုအချိန်” ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ကျဉ်းထားတဲ့ ပုံတစ်ခုလိုဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မရိုက်ခဲ့တာမဟုတ်တဲ့အခါမျိုးဖြစ်နေသလို တစ်သက်တာအမှတ်တရတစ်ခုဖြစ်နေတယ်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာ “ပျော်ရွှင်မှုရရှိတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ!” လို့ စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မအတွက် ဒေါက်တာယဲလိုနဲ့ အတွေ့အကြုံဟာ အိပ်မက်ထဲက အဖြစ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အလွန်အမင်း ထူးခြားပြီး အမှတ်တရအချိန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကင်မရာရဲ့ ဖန်တီးမှုထဲက ပုံကို နောက်တစ်ခါထပ်ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ လုံးဝ တိုက်ပြည့်စုံလိုက်တာကို ခံစားရတယ်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက်ရဲ့ အကျုံးဝင်မှု
အဲ့နေ့မှာ ကျွန်မဟာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ခုကို ရိုက်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ “ရထားဓာတ်ပုံရိုက်သူ” အနေနဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းမိသလို ခံစားရတယ်။ စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့တောင် နည်းနည်းလေး အထူးကျွမ်းကျင်မှု သုံးလိုက်ရင် ဒီလောက်ကို စိတ်ချမ်းသာဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်နိုင်တာကို သိလိုက်ရတယ်။
အထူးသဖြင့် ကျွန်မအတွက် အရမ်းအမြန်အောင်မြင်စေတဲ့အချိန်ကတော့ ဒေါက်တာယဲလိုကို တွေ့ခဲ့တာပဲ။ အဲ့လိုရှားပါးတဲ့ ရထားကို ရိုက်ယူနိုင်တာဟာ ဂျပန်ခရီးတစ်ခုလုံးကို ပိုမိုထူးခြားအောင် ဖန်တီးလိုက်သလို ဖြစ်နေတယ်။
နောက်တစ်ခါ ကျွန်မ အခွင့်အရေးကို ဆက်ပြီး သုံးချင်တာက “ဒေါက်တာယဲလို” နောက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ “SL列車 (အငွေ့ရထား)” ကို ရိုက်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အငွေ့ပေါက်တဲ့အခါမှာ ရိုက်ရတာ ခက်လောက်မယ်လို့ ထင်ပေမယ့်၊ “နည်းနည်းလောက်နဲ့ရတယ်ဆို အဆင်ပြေမှာပါ” ဆိုတဲ့ မြန်မာ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကြိုးစားသွားမယ်！ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက မြန်မာလူမျိုးရဲ့ “ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် နည်းနည်းနဲ့ အဆင်ပြေတတ်တဲ့” စိတ်ဓာတ်နဲ့ အမြဲနေထိုင်တယ်နော်（笑）。
“အဲ? ဗမာဘာသာ? ဒါဘယ်ဟာလဲ?” လို့တွေးနေကြတဲ့ ဂျပန်ရထားပုံရိုက်ဝါသနာရှင်များအတွက် ဂျပန်ဘာသာဖြင့်လည်း ရေးထားပေးလိုက်ပါတယ်။
**ミャンマー人、撮り鉄に挑戦してみた！**
ミンガラーバー！（こんにちは！）
ヤンゴン出身のタン・モエです！日本に来てから「電車」がめちゃくちゃカッコいいことに気づきました。ミャンマーの列車といえば、のんびりガタゴト進むのが普通。でも、日本の電車は速い、静か、そして見た目が洗練されてる！というわけで、今回は人生初の「撮り鉄」に挑戦してきました！
撮り鉄って何？
まず、撮り鉄の意味をネットで調べてみました。「鉄道を撮影する人たち」とのこと。なるほど！さっそくカメラを準備しようと思ったら…私のスマホしかない。でも、そこはミャンマー流の「なんとかなる精神」で乗り切ります！まずは有名なスポットを探して出発！
撮影スポット探しの冒険
「有名な撮影スポット」といえばどこだろう？ネットで調べたら、新幹線がよく見える場所がいくつかヒットしました。中でも「富士山と新幹線のコラボ」が撮れるスポットが大人気らしい！「せっかく日本に来たんだから、最高の一枚を撮りたい！」と意気込んで、その場所へ向かうことにしました。
道中の電車の乗り換えがちょっと大変で、駅名を何度も確認しながら進む私。途中、駅員さんに「この電車で合ってますか？」と尋ねると、優しく教えてくれてホッとしました。日本の人たちは本当に親切ですね！
撮影現場でのドキドキ
目的地に到着すると、すでに何人もの撮り鉄さんがカメラを構えてスタンバイしていました。見たこともないような大きなレンズや三脚を使っていて、まるでプロの写真家みたい。私はちょっと不安になりつつも、「せっかく来たんだし、やってみよう！」と、勇気を出してその場に座り込みました。
隣にいた撮り鉄のおじさんが、カメラ初心者の私に「ここからだと、ちょうど富士山が背景に入るよ」と教えてくれました。「ありがとうございます！」とお礼を言いながら、スマホを構えて準備完了！
新幹線に恋をする
しばらく待っていると、遠くから「キーン」という音が聞こえてきました。「来た！」と誰かが小声でつぶやき、その瞬間、空気がピリッと緊張感に包まれました。
そして現れたのは、ピカピカの新幹線！速い！美しい！あまりの速さに、私は完全に見惚れてしまいました。夢中でスマホのシャッターを連写モードで押しました。あっという間に新幹線は走り去って行きましたが、その瞬間を捉えた写真を確認すると…なんと！奇跡的に、富士山と新幹線が完璧に収まった一枚が撮れていたんです！しかも、ピントもバッチリ合っていて、ブレもなし！思わずガッツポーズです。
「スマホでもこんなにうまく撮れるんだ！」と、少し自分に驚きながらも、嬉しさがこみ上げてきました。新幹線に恋をしてしまった瞬間でした。あの美しさ、速さ、そして背景の富士山。まさに「走るアート」。こんなに感動するなんて、正直思っていなかったです。
これまで、私の故郷ミャンマーの鉄道といえば、のんびりとガタゴト進む列車が普通でした。駅のホームで電車を待っていると、どこからともなく駅員さんの声が響き、「お待たせしました」とのんびりした感じで列車が入ってくる。速度もゆっくりで、車窓から見る風景は時間が止まったように感じられます。
でも、この新幹線はまるで違いました！あの速さ、音、そして流れるような美しいデザイン。ミャンマーの鉄道では感じられない、まるで未来を駆け抜けるような感覚。まさに新幹線は、私の目の前を走る「未来の乗り物」でした。
ドクターイエローとの遭遇
その後、撮り鉄仲間たちと話をしていると、「今日はドクターイエローが来るかもしれないよ」という噂が！ドクターイエローって、見ると幸せになれると言われている、黄色い新幹線のことです。そんなレアな列車を撮れるチャンスなんて、これが最初で最後かもしれない！思わず胸が高鳴りました。心の中で「これは絶対に見逃せない！」と、興奮が抑えきれません。
心の中でワクワクしながら待っていると、ついにその瞬間が訪れました。遠くの線路の向こうに、あの鮮やかな黄色い車体が見えた瞬間…まるで夢の中のようでした。あの特徴的な色合い、そしてその存在感、見た瞬間に「これがドクターイエローなんだ！」と、心の中で叫びました。
「ワァッ！」と声を上げそうになるのを必死に抑え、カメラを構えてシャッターを押しました。あまりにも美しい黄色に目を奪われ、シャッターを切る手が震えるほどでした。新幹線の速さもあり、次の瞬間にはすぐにその姿が目の前から消えてしまうことは分かっていましたが、そんなことよりも「この一瞬を絶対に逃さない！」という気持ちが全身を駆け巡ります。
そして、ついにシャッターを切り、カメラを覗き込むと…見事にピントが合い、ドクターイエローが美しく写っていました！その写真は、まさに「幸せな瞬間」を切り取ったような一枚。私が撮影したものだとは信じられないくらい、完璧に収めることができました。
その瞬間、心の中で「幸せになれるって本当だ！」と思いました。私にとって、ドクターイエローとの遭遇は、まさに夢のような出来事で、何よりも素晴らしい瞬間でした。カメラの画面に映し出されたその写真を何度も見返し、心から満足しました。
撮影後の余韻
その日、私は素晴らしい写真を撮ることができました。まさに「撮り鉄」としての第一歩を踏み出した気分！スマホでも、ちょっとした工夫でこんなにも素晴らしい写真が撮れるんだと実感しました。そして、何より嬉しかったのは、ドクターイエローという幸運な瞬間に立ち会えたこと。そのレアな列車を撮影できたことで、もう日本での旅がさらに特別なものになった気がします。
次は、ドクターイエローに続いて、「SL列車」にも挑戦したいと思っています。煙がモクモクで撮影が難しそうだけど、まあ、なんとかなる精神で頑張ります！だって、私、ミャンマー流の「なんとかなる精神」で生きてるからね！（笑）
2025年1月29日 公開